May 2012
31 posts
_120409
του Κωστα Αλεξοπουλου *
.
Το ανακαινισμενο σπιτι των Μακαρενκο. Το ανακαινησαν με κρατικη βοηθεια μετα τους καταστροφικους σεισμους. Ειναι διαφορετικο απο το πρωτο σπιτι, το παλιο, ηταν χτισμενο στην ιδια θεση. Το καινουργιο το εφτιαξαν διπατο με την ιδια παραδοσιακη αρχιτεκτονικη. Οι τοιχοι με λευκο χρωμα, τα παραθυροφυλλα και τα ξυλινα καγκελα του μπαλκονιου σε χρωμα λεβαντας, η σκεπη με μαυρα...
_ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ
του Μανούσου Γ. Δασκαλάκη *
.
Ήταν ημέρα Πέμπτη κατά τις 10 το πρωί. Ο Γιώργος είχε παραγγείλει τον δεύτερο καφέ του, και τον έπινε καπνίζοντας το τσιγάρο του. Φυσούσε τον καπνό ψηλά στο ταβάνι, με το κεφάλι του κενό από κάθε σκέψη. Την ώρα εκείνη του έφερε ο μικρός του κυλικείου την τοπική εφημερίδα. Την ανοίγει στην σελίδα των κοινωνικών αγγελιών. Την Κυριακή περίμενε το μνημόσυνο τουθείου τού...
_ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΣΕ Η ΒΟΥΛΑ
της Γλυκερίας Μπασδέκη *
.
Όταν δεν γέννησε η Βούλα παραγγείλαμε πίτσα σπέσιαλ τέσσερα τυριά και είδαμε σε επανάληψη τη Συγγραφέα - Ντετέκτιβ. Κάποιος είχε στείλει παγιδευμένες επιστολές σ’ έναν βαψομαλλιά πρόεδρο επιτροπής αναδάσωσης και υποψήφιο δήμαρχο Καλλιφόρνιας, ολόκληρη σπείρα από πίσω, πολύ σούπερ, δαγκώναμε και σχολιάζαμε, ο Βάκης είχε κατουρηθεί στη σκηνή που κάτι πανύβλακες πάνε να...
_ΜΙΑ ΜΕΡΑ
της Αλεξάνδρας Μπελεγράτη *
.
Βρέθηκα πάνω σε αυτό το υπέροχο απαλό σαν βελούδο, κίτρινο αντικείμενο με τις ντελικάτες, στρογγυλές άκρες, μετά από μια δυνατή καταιγίδα μέσα σε μια σκοτεινή νύχτα, που έμοιαζε σαν να ήταν η νύχτα που χτιζόταν ο Κόσμος από την αρχή. Τα δυο βουνά σείονταν ολόκληρα από τις βροντές. Όλη τη νύχτα ο ουρανός ξέπλενε τη βρώμικη επιφάνεια της γης, ενώ οι αστραπές έκοβαν...
_ΕΝΑΣ ΣΕΛΙΔΟΔΕΙΚΤΗΣ ΜΕ ΑΠΩΛΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ
της Σοφίας Κ. Τέγου *
.
Τα μαλλιά μου ήταν γεμάτα λάσπες και είχα ένα μεγάλο σκίσιμο στον αγκώνα. Ευτυχώς προσγειώθηκα στο χώμα και δεν χτύπησα πολύ. Έβγαλα τις προστατευτικές επιγονατίδες από τα πόδια, μάζεψα το skateboard από το απέναντι παρτέρι και το πρώτο που σκέφτηκα ήταν οι φωνές που θα βάλει η μάνα μου μόλις αντικρύσει τα νέα μου «παράσημα», όπως συνήθιζε να λέει τα χτυπήματά μου κάθε...
_ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ ΤΗΣ ΧΟΛΕΡΑΣ
της Χαράς Χατζηιωαννίδου *
.
Εκείνος.
Eκείνη - χαμένοι αστερισμοί..
Περίεργη ώρα, απόγευμα
-Mα, πού είναι ο αναπτήρας μου? Το μονό που ήθελε ήταν άλλο ένα από τα συνηθισμένα στριφτά τσιγάρα την κοίταξε με απόρροιά.
-Στον έδωσα… κοιτούσε γύρω της.
Τα βλέμματα τα τους έμεναν καρφωμένα για καμπόσο. Ακολούθησε λίγη σιωπή που έκανε τα βλέμματα τους να σφυροκοπούν έρωτα. Καθισμένοι στον όμορφο...
_ΨΙΛΟΡΟΜΠΟΤΙΖΟΝΤΑΣ
του Theo. Printzis *
.
Εισβολέας. Κατεβαίνω κλίμακες, διασχίζω δωμάτια, υπερπηδάω εμπόδια και σε 25’’ από το πρώτο χτύπημα του συναγερμού σε ήχους των «kraftwerk», ανακαλύπτω γειτόνισσα. Κατηγοριοποιώ: μετανάστις, περίπου 40, με χαμηλή αντίληψη κανόνων ασφαλείας Έχει παραβιάσει την περιμετρική γραμμή του κήπου.
«Κύριος Άκης, κύριος Άκης …» μου απευθύνεται κραδαίνοντας στο χέρι παιδικό ρομπότ...
_Η ΣΙΜΟΝ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΣΤΡΑΦΤΕΙ ΠΙΑ
του Φώτη Μανίκα *
.
Είναι Κυριακή μεσημέρι και ο ήλιος αστράφτει από το πλαίσιο του ουρανού. Η Σιμόν είναι ένα κορίτσι που αστράφτει κι αυτό καθώς περπατάει τον κεντρικό δρόμο που θα την οδηγήσει σε ένα ανοιξιάτικο καφέ με αστραφτερά πρόσωπα. Οι τζαμαρίες από τις οποίες περνάει γυαλίζουν σαν φλας φωτογραφικών μηχανών. Διάφορα καρέ της καθημερινότητας της που περπατούν μαζί της κι ύστερα...
_ΒΑΣΑΝΙΖΟΜΑΙ
του Γιάννη Βλοντάκη *
.
Ντριιιν… Ο μονότονος ήχος του ξυπνητηριού χάλασε την REM εγκεφαλική δραστηριότητα του Μάριου. Είναι και αυτό το ρημάδι που δουλεύει ακατάπαυστα μέρα-νύχτα. Βέβαια αυτή τη φορά ήταν για καλό… Έβλεπε ένα υπέροχο, λέει, όνειρο που, ως συνήθως, το πρωί αδυνατεί να το ανακαλέσει. Φταίει ο αισθητηριακός βομβαρδισμός από το πρώτο φως της ημέρας και το μυαλό δεν μπορεί να...
_Η ΧΕΛΩΝΑ
της Ελένης Κουτούφαρη - Σέττα *
.
Ήταν μια από εκείνες τις μέρες του χειμώνα τις μίζερες, που δεν φυσά να φύγει η μούχλα από τα κεραμίδια, δεν έχει Ήλιο να σε ζεστάνει καθώς κάτι ελεεινά γκρίζα σύννεφα τον έχουν αποκλεισμένο και έπρεπε οπωσδήποτε να πάω να κλειστώ στην μισοφωτισμένη και απρόσωπη αίθουσα του σχολείου.
Η μανά μου για μια ακόμα φόρα έκανε επιδρομή στην κρυψώνα μου και έσκισε τα...
_ΕΜΙΝΕ
της Χαριτίνης Ξύδη *
.
Πάει αυτό ήταν Εμινέ της είπε τώρα μπήκες στη ζωή μου και δεν πρόκειται να βγεις έτσι άνοιγε εκείνη τα συρτάρια και πέταγε έξω ό,τι έβρισκε γιατί στην καινούρια ζωή πας με καινούρια ρούχα και πράγματα με καινούρια μυστήρια άλλες τελετουργίες έτσι τα’ βγαλε όλα και τα ‘συρε ως την αυλή να βάλει φωτιά και να τα κάψει από μέσα της φώναζε κείνος να γράφει κι ένα...
_Η ΧΙΟΝΑΤΗ ΚΑΙ Η ΩΡΑΙΑ ΚΟΙΜΩΜΕΝΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΥΠΝΟ...
του Γεράσιμου Μοσχόπουλου *
.
Κυρίως μέρος
Η Χιονάτη κάθεται στον πύργο της και νιώθει μοναξιά, οπότε σκέπτεται να στείλει ένα μήνυμα στην Αυγή για να συναντηθούνε και να πούνε τα νέα τους. Επειδή τα κινητά δεν είχανε εφευρεθεί εκείνη την εποχή, η Χιονάτη παίρνει ένα πάπυρο και μια πένα και γράφει το εξής σημείωμα:
-«Αγαπητή μου Αυγή,
Ο αξιαγάπητος σύζυγός μου και πρίγκηπας λείπει σε...
_ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΜΕΡΑ
της Φωτεινής Παπαθανασίου *
.
Έξι και μισή το πρωί.
Το πρώτο φως της ημέρας ακόμη αργεί, το ξυπνητήρι όμως και σήμερα έχει τη δική του άποψη.
Ηχεί το πρώτο κουδούνι πριν την έναρξη. Ήχος προειδοποιητικός, σε λίγο θα ανέβει η αυλαία, στη σκηνή θα παιχτεί το ίδιο έργο, που εγώ κρατάω τον ίδιο ρόλο αιώνες τώρα , για μια ακόμη παράσταση, θα πρέπει να τα βγάλω πέρα. Το σώμα βαρύ ανασηκώνεται, τα...
_ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ DEALER
του Μητσάκου Ζαφ *
.
Τόσα χρόνια στη πιάτσα, άλλο τέτοιο βαποράκι δεν έτυχε και δεν πέρασαν λίγα από τα χέρια μου.
Έμπαινε στο ευρύχωρο διαμέρισμα -που κράταγα τότε στο Χαλάνδρι- και αφού έκανε τη φτιάξη του, έβγαζε από τη καμπαρντίνα -καλό ύφασμα ομολογώ, πεντάρι- ένα αντίτυπο αυτού του Ζαρατούστρα και διάβαζε φωναχτά μερικά αποσπάσματα με το δάχτυλο υψωμένο.
Θυμάμαι ακόμα το καλοκαίρι του...
_ΑΨΕΝΤΙ
της Μικέλας Φερούση *
.
«Μην το φοβάστε» τούς παρότρυνε ο Τουλούζ, «είναι η έμπνευσή σας κρυμμένη σ’ ένα μικρό πράσινο νεραϊδάκι…!»
Οι συνδαιτημόνες, σχεδόν κουφοί στο μέσο της βραδιάς από τη μουσική και τις ιαχές των εύπορων θαμώνων του Moulin Rouge, κοίταζαν με δέος αλλά και απορία το ποτήρι με το πράσινο υγρό. Για λίγα λεπτά έμειναν –υπνωτισμένοι λες και ήταν- να κοιτάζουν μια το...
_ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΗΣ BOUCONNE
του Δημήτρη Απέργη *
.
Η καθημερινή διαδρομή της άμαξας μέσα από το δάσος της Bouconne ήταν για την Λαίδη ντε Κρεσύ μία μυσταγωγική διαδικασία. Το δάσος της Bouconne ήταν γνωστό και ως «το δάσος των φαντασμάτων», και ήταν ως έτσι επειδή διαβαίνοντάς το μπορούσε κανείς να διακρίνει λευκά ανθρωπόμορφα ολογράμματα να περιφέρονται ανάμεσα στα πανύψηλα πεύκα και τις βελανιδιές. Οι χωρικοί της...
_ΤΟ ΠΑΛΤΟ
της Μαρίας - Ελένης Φραγκιαδάκη *
.
Μετά από ένα μήνα αποφάσισε ότι ήρθε ο καιρός να μαζέψει τα ρούχα του από την ντουλάπα. Ήταν πλέον σε θέση να την αδειάσει. Το είχε σκεφτεί. Δεν ήθελε να κρατήσει κάτι αλλά δεν θα πετούσε τα ρούχα του παππού της.
Το καλύτερο που μπορούσε να σκεφτεί ήταν να τα δωρίσει. Όλο και σε κάποιους θα χρησίμευαν.
Σε μια τσάντα τα πουκάμισα κι οι μπλούζες, σε άλλη τα...
_ΒΟΗΘΑΝΘΡΩΠΟΙ
του Βαγγέλη Ευαγγελίου *
.
“Αφήστε το μήνυμά σας μετά τον χαρακτηριστικό ήχο”
ΒΟΗΘΕΙΑ! ΒΟΗΘΕΙΑ! Φωνάζω σ’ ένα άψυχο μικρό παραλληλόγραμμο τηλέφωνο, που με βοηθάει να θυμάμαι την αίσθηση της αφής. Μήπως και κάποιος με ακούσει και καλέσει Bοηθανθρώπους να με πάρουν από τη Γη και να με πάμε ξανά στη μόνιμη κατοικία μου. Το μικρό εκείνο πλανήτη με το θηλυκό όνομα...
_Η ΕΥΤΑΞΟΥΛΑ ΚΙ Ο ΘΑΝΑΣΟΥΛΗΣ
του Δημήτρη Ντανόπουλου *
.
Αδρές, τεράστιες οι μορφές, κάθε πρωί, στο μυαλό της Ευταξίας. Κάθε πρωί που ξεκινάει στις πέντε. Τα χέρια της αρνούνται να ανοίξουν επαρκώς, πρησμένα νομίζει. Τα μάτια της καρφιτσωμένα και μ’ ένα τρόπο κόκκινα, μιαν έκφραση που πάντα αρνείται να μας δώσει την ημέρα. Την ώρα όμως που ξυπνά δεν την ορίζει, όποιος κι αν είναι ο θεατής της. Ο άντρας της πάντως, ο Σούλης,...
_ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΚΕΝΑ
της Ευτυχίας Κανάρη *
.
Κουβαλούσε μια ξύλινη βαλίτσα με λαβή από καφέ δερματίνη. Ήταν φορητό καβαλέτο, που μέσα του είχε τέμπερες, πινέλα, παστέλ, μολύβια, κάρβουνα, τα μπλοκ ζωγραφικής του, ό,τι χρειαζόταν για να αποτυπώνει όσα έβλεπε στην πόλη.
Πεινούσαμε. Οι ζωγραφιές του πατέρα μου, όποτε πουλιόντουσαν, δε μπορούσαν να μας εξασφαλίσουν ούτε τα βασικά. Η μητέρα μου άρχισε να δουλεύει...
_ΕΙΚΟΝΕΣ ΕΝΟΣ ΜΕΤΟΙΚΟΥ
της Φιλιώς Μόρφη *
.
Στάθηκε στη μέση του δωματίου. Φρεσκοβαμμένο αλλά άχρωμο. Άχρωμες και οι σκέψεις του. Ένα δωμάτιο νοικιασμένο και ξένο. Ξένος κι αυτός σ’ αυτή τη νέα γη. Αναστέναξε βαθιά και άνοιξε το παράθυρο που ήταν μπροστά του. Η πόλη του χάρισε μια μικρή καρτ ποστάλ σαν να ήθελε να τον καλοπιάσει. Ένας γκρίζος δρόμος, κάμποσες στέγες και ταράτσες με απλωμένα ρούχα και ηλιακούς...
_ONE:STORY
του Διονύση Μεσολωρά *
.
στη Βίκυ Φ.
.
– Ξέρεις για ποιον λόγο η επιτυχία του Μπαμπινιώτη;
– Όχι. Για ποιον;
– Τι κάνουν οι μισοί, αν όχι πολύ περισσότεροι, Έλληνες;
– … Γράφουν;
– Ακριβώς! Έχει γεμίσει ο τόπος αεριτζήδες.
– Αεριτζήδες;
– Ναι…
– Εννοείς όλους αυτούς που γράφουν;
– Ναι.
– Δεν θα έπρεπε πιστεύεις;
– Να γράφουν;
– Ναι.
– Δεν έχει σημασία τι πιστεύω εγώ.
–...
_ΘΑ ΣΕ ΠΑΡΩ ΜΑΖΙ ΜΟΥ
του Γιώργου Τυρίκου Εργάς *
.
«Λίγα κιλά κρέας με πολλές υποχρεώσεις».
(Από το Βιβλίο των Ορισμών)
.
Θα άνοιγε το ρεπορτάζ με ένα γενικό πλάνο του σπιτιού της καντηλανάφτισσας. Μπορεί τριγύρω να μην υπήρχαν μακάβρια πράγματα, μπορεί οι ασβεστωμένοι τοίχοι και τα μπλε παράθυρα να ήταν αταίριαστα με την ιστορία που κυνηγούσε, όμως το κόκκινο των γερανιών σε εκείνες εκεί τις γλάστρες ίσως να...
_ΠΡΟΒΑΤΗΔΟΝ
του Κωνσταντίνου Ωσηέ *
.
Στις παγκόσμιες στέπες, έβοσκαν αμέριμνα πρόβατα πολλά, ‘’ών αριθμός ουκ έστι.’’ Πορεύονταν ανάμεσα στη χλόη αμβλύνοα, αναμασώντας απαθέστατα την τροφή που ανεξάντλητη φύτρωνε και περίσσευε για όλα, στη μεγάλη ετούτη αγέλη του κολοσσιαίου κτηνοτροφικού συνεταιρισμού. Ακάτεχα, πρόδιδαν με το βλέμμα τη νωθρότητά τους, σαν οι σιαγόνες πηγαινοέρχονταν σε ρυθμό φυσικού...
_Η ΜΙΚΡΗ ΣΥΜΜΟΡΙΑ
του Σάκη Αθανασιάδη *
.
Το βουητό του ανέμου δυνάμωνε, τους σκέπασε ένα σύννεφο κόκκινης σκόνης. Τα κλαδιά των δέντρων λύγιζαν σαν πελώρια χέρια, γυμνά σαν αγάλματα από την πρώτη πάχνη του φθινόπωρου. Στο βάδισμά τους σάρωναν ξερά χόρτα που τα έπαιρνε ο βοριάς και τα ταξίδευε στη θάλασσα. Πάνω απ’ τα κεφάλια τους το ακούραστο μάτι του ήλιου έσπερνε κίτρινο.
Φορούσαν κασκόλ και βαριά πανωφόρια,...
_ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ
του Κωνσταντίνου Δριτσέλη *
.
Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια παράξενη πόλη, πρωτεύουσα ενός παράξενου βασιλείου ζούσαν κάτι παράξενοι άνθρωποι για τους οποίους η λέξη παραξενιά ήταν συνώνυμη με την δικιά μας καθημερινότητα. Κάθε παράξενο γι αυτούς ήταν τόσο φυσικό όπως είναι για παράδειγμα σε μας παράξενο κάθε μη-φυσιολογικό.
Η νύχτα σε αυτό το βασίλειο φωτίζονταν από δεκάδες ήλιους, ενώ την...
_ΖΩΗ ΓΙΑ ΠΡΙΓΚΙΠΕΣ
της Ελπίδας Σόλου *
.
Στην αγίας Αγνής 17 στον τρίτο όροφο, γεννήθηκε κάποτε ένας πρίγκιπας. Στο τέλος του διαδρόμου στήθηκαν τα ιδιαιτέρα διαμερίσματα, έβαψαν τους τοίχους, τοποθέτησαν σε υπεροπτική θέση το θρόνο, στόλισαν τα παράθυρα με αχνό φως, γυάλισαν και αποστείρωσαν οποιοδήποτε αντικείμενο έκανε την εμφάνιση του στο χώρο. Για αρκετούς μήνες, φρόντιζαν με κάθε λεπτομέρεια όλα όσα θα...
_Η ΚΥΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ
της Ειρήνης Σκριμιζέα *
.
Η κυρία από το γυμναστήριο ξυπνάει στις 6. Αφήνει τον άντρα της να κοιμάται, κλείνει την πόρτα να μην τον ξυπνήσει και κάνει δουλειές. Είναι σαν κάθε μέρα να τρίβει το σπίτι της λες και πρέπει να του αλλάξει δέρμα. Έχει πολλά δέρματα το ρημάδι και τρίβει, τρίβει με βία μήπως και κάποια μέρα δει τον Υμηττό και δίπλα τον Σαρωνικό να απλώνονται μπροστά της.
Στις 7 τον...
_ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ
της Στέργιας Κάββαλου *
.
Όλο το απόγευμα έφτυνε αίμα. Μα κανείς να μην την τρέξει στα επείγοντα; Έπρεπε να έρθει η κόρη εκ των βορείων για να δει πως η μαμά «είναι έτοιμη να την κάνει!» Άμα έχεις γιους, δεν έχεις τίποτα. Τα κορίτσια τρέχουν, αυτά θα σε κοιτάξουν. Κι εκείνο το σωτήριο ποτήρι νερό, τα θηλυκά θα στο στάξουν.
Άνω των ογδόντα. Πλατινέ ξεπουπουλιασμένο μαλλί. Πράσινα μάτια κομμάτια....
_ΧΙΜΑΙΡΑ
του Χριστόφορου Παυλίδη *
.
Ήταν μια νύχτα ασυνήθιστη η αποψινή, που σ’ έπνιγε με την ανυπόφορη σιωπή της.
Τα πλατιά φύλλα στα κλαδιά των δέντρων, είχαν κρεμάσει, όπως τα ξέπνοα πανιά των πλοίων στην απόλυτη νηνεμία του πελάγους.
Ήταν καταλυτική η πνιγερή ζέστη της μέρας, που συνέχιζε να κάνει έντονη την πα-ρουσία της, παρόλο το προχώρημα του σκοταδιού.
Ο ύπνος καταντούσε...
_HANGOVER
του Γιάννη Βοζίκη *
.
Το κεφάλι του τον πονούσε απίστευτα. Ένας βαρύς πόνος πάνω από τα μάτια. Το στομάχι του το ένιωθε σαν άδεια χαρτοσακούλα που κάποιος είχε τσαλακώσει και την είχε πετάξει στο βρεγμένο δρόμο, δίπλα στο κουφάρι μιας γάτας που είχε χάσει την έβδομη ζωή της από τις ρόδες κάποιου αυτοκινήτου. Ή μάλλον και τις εφτά ζωές μαζί.
Ανακάθισε κάπως στο κρεβάτι του προσπαθώντας να...
April 2012
30 posts
_ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ
του Χρίστου Ιακωβίδη *
.
Γερος πια κοντα στα 80 κ με συντροφια τις αναμνησεις του.
Ανοιξε τον ντοσιε με τα διηγηματα του. Εγραφε, του αρεσε να γραφει. Εστελνε δεξια κ αριστερα διαφορες ιστοριες του χωρις να τον ενδιαφερει η δημοσιευση τους. Πηρε μια ιστορια κ αρχισε να τη διαβαζει φωναχτα στον εαυτο του: Σκυλος κ ανθρωπος
Ανοιξε την TV, την κοιταξε για λιγο κ υστερα την εκλεισε. Αναρωτηθηκε...
_Η ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΜΠΑΝΙΕΡΑ
της Μαρίας Ρογδάκη *
.
Στις 19:43 η μικρή πριγκίπισσα είχε πάρει πια το δρόμο για το σπίτι της, με αργά και ασταθή βήματα. Ήταν - δεν ήταν 28 λεπτά από τη στιγμή που έχασε το πιο πολύτιμο πετράδι της κορώνας της, αυτό που της έδινε όλη της τη λάμψη – την αγάπη. Πώς μπορεί μόνο μια λέξη της αγάπης να δώσει τόσο πόνο; Όταν η λέξη είναι «τέλος», μπορεί.
Το κλάμα της κοπέλας, συνεχές και σιωπηλό,...
_ΜΙΑ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΥ
του Γιώργου Γιαννόπουλου *
.
Είναι 10 το πρωί, έχω ξεκινήσει για τις συνήθεις πρωινές υποχρεώσεις ενός συνταξιούχου. Μπαίνω στο Femme το καφέ-μπαρ της γειτονιάς μου. Κάθομαι και περιμένω κάποια απ τις κορμάρες σερβιτόρες που έχει κουβαλήσει από την Ουκρανία ο Παναγιωτόπουλος (μπάτσος ιδιοκτήτης εκ Καλαμάτας). Ενώ σκέπτομαι τα συνηθισμένα περί σχέσεων εμπόρων λευκής σαρκός και μπατσαρίας,...
_Η ΣΧΕΣΗ ΜΟΥ ΜΕ ΤΑ ΤΡΑΙΝΑ
του Ευθύμιου Καλλή *
.
Αν επρόκειτο να ταξιδέψω σήμερα με τραίνο, θα προτιμούσα να είναι ένα από αυτά της δεκαετίας του 30 με τα οποία πηγαινοερχόμουνα Σέρρες-Αθήνα. Το σημερινό μονόχωρο βαγόνι, με τα αεροπορικού τύπου καθίσματα, καθαρό και περιποιημένο, ψυχρό και απρόσωπο, έστω και αν ταξιδεύει γρήγορα, δεν με συγκινεί. Εξ άλλου εγώ δεν βιάζομαι. Μετά από 40 τόσα χρόνια τρεχαλητού στα...
_LA TASCA
της Γεωργίας Οικονομοπούλου *
.
Στην περιοχή με τις γκαλερί, αποκομμένη από τη βοή των πεζόδρομων γύρω από τα κανάλια, σ’ ένα άνοιγμα μεταξύ κτηρίων με θέα γραφεία κι ένα βρώμικο ρυάκι μισοκρυμένο στο τσιμέντο, είναι η ισπανική ταβέρνα La tasca, θαλασσινή παέγια, γλυκόπιοτο San Valentin, φωτοτυπία τα ηλιοτρόπια σε γαλάζιο φόντο, περασμένο μεσημέρι.
Κάθονται έξω, κάτω από τις ηλεκτρικές...
_ΤΑ BLUES ΤΟΥ ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΥ
του Στέλιου Παρλαμά *
.
Περπατούσα στο δρόμο επιστρέφοντας από μία συνάντηση με έναν καθηγητή της σχολής σχετικά με τη διπλωματική μου. Βρισκόμουν στον κεντρικό πεζόδρομο της πόλης, περπατούσα αργά και βασανιστικά, είχα ένα βάρος στην πλάτη, ίσως ήταν το φορτίο δύο ωρών που μου χάρισε ο κύριος Χατζηβασιλείου μιας και οι συνεχείς του αναφορές στα ακαδημαϊκά κουτσομπολιά του πανεπιστημίου και κατά...
_2459 'H 148 MAO
του Δήμου Χλωπτσιούδη *
.
Κρυφά χωμένος σε μία τρύπα στο υπόγειο του σπιτιού του άναψε το τσιγάρο. Με απόλαυση, σχεδόν ηδονική, “έπαιξε” με τον καπνό στο στόμα του και αμέσως “τον κατέβασε”. Συνωμοτικά κοίταξε πίσω του και έβγαλε από το βαλιτσάκι τον υπολογιστή. Είχε συνεννοηθεί με την κεντρική μονάδα, τη Νταίζη όπως την αποκαλούσε, να κρατήσουν προς το παρόν τα πάντα ως...
_«Ψ»
της Κατερίνας Λάνο *
.
Για ακόμη μια φορά δεν ένιωσα τίποτα. Πίεσα τον εαυτό μου επαλειμμένα. Ήταν ανώφελο. Η απάθεια είναι το μοναδικό συναίσθημα που με διακατέχει. Ίσως και η αίσθηση της ναυτίας που μ’ αρέσει να την συγκαταλέγω στα συναισθήματα. Απάθεια και ναυτία. Για όλα αυτά και για όλα εκείνα που έρχονται και φεύγουν. Απάθεια για τα μελλούμενα, ναυτία για τα παρελθοντικά. Μια ωραία...
_Η ΣΠΗΛΙΑ
της Άννας Καντή *
.
Καθώς έστριβε το τιμόνι της βάρκας προς το στόμιο της θαλάσσιας σπηλιάς, κάτι μέσα του τού έλεγε “μην μπεις, πρόσεξε, μην μπεις”. Αλλά μπήκε. Ξημέρωνε, μόλις είχε μαζέψει τα δίχτυα και είπε να κάνει μια περιήγηση, προτού αράξει στο λιμάνι. Βραχώδες το νησί, με πολλά μυστικά κρυμμένα στα βράχια του κι αυτήν τη σπηλιά, στ΄ αλήθεια, πρώτη φορά την ανακάλυπτε.
Άναψε...
_ΠΗΓΑΙΝΕ ΣΤΟ ΔΕΝΤΡΟ
της Αλεξάνδρας Κλιάφα *
.
«Βάλτε με φυλακή, σας παρακαλώ», είπε ο άντρας απέναντι του και τον κοίταξε στα μάτια.
Ο αστυνομικός υπηρεσίας έμεινε να τον κοιτάζει αμίλητος. Κάθε μέρα, ειδικά όταν πλησίαζε η πανσέληνος, όλο και κάποιος τρελός παρουσιαζόταν στο γραφείο του. «Πάλι γεμάτο φεγγάρι έχουμε;», αναρωτήθηκε και αναστέναξε .
«Άλλοι κάνουν sex σε περίεργα μέρη. Εγώ μόνο στο περιβάλλον που...
_ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ
της Χριστίνας Στεφάνου *
.
Ο Χρήστος είχε δουλέψει στην Ολλανδία για έξι μήνες. Μάγειρας. Έφυγε γιατί του την έπεφτε ο εστιάτορας κι εκείνος δεν ήθελε να του κάτσει. Έτσι της είπε.
Οι γονείς του ήταν χωρισμένοι. Ζούσε με την μάνα και την γιαγιά του. Ο μεγαλύτερος αδελφός του δούλευε κάπου στη Βουλγαρία. Μικρότερο δεν είχε. Είχε όμως μηχανάκι και θα ήθελε να νοικιάζει διαμέρισμα μόνος του. Για...
_ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ
της Ασημίνας Ξηρογιάννη *
.
Η Αμάντα σηκώθηκε αργά από το κρεβάτι. Ο Τάκης κοιμόταν από ώρα και δεν ήθελε να τον ξυπνήσει. Είχαν κάνει έρωτα όλο το βράδυ. Απ’ τα λίγα βράδια που ο Τάκης κατάφερε να μείνει μαζί της στη μικρή τους γκαρσονιέρα.
«Δεν είναι κι εύκολο», της είχε πει. Κι όμως, ήταν εκείνος που επέμενε να πιάσουν την γκαρσονιέρα.
Ίσως ήταν μια απεγνωσμένη προσπάθεια να την κρατήσει...
_ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ
Μέσα απ’ τα μάτια μιας Παλαιστίνιας
.
της Χριστιάνας Βερόνικα Καποδίστρια *
.
Τρέμω… Κάθομαι στο βρεγμένο χώμα και αγκαλιάζω τα γόνατα με τα χέρια μου. Κάτω απ’ τη μπούργκα, τα μαλλιά μου πιασμένα ψηλά, σε κοτσίδα στάζουν απ’ το νερό. Τα χείλη μου, φουσκωμένα και μωβ, κουνιούνται με δυσκολία. Υψώνω το κεφάλι στον ουρανό. Η ατμόσφαιρα είναι μουντή, το μαύρο είναι το μόνο χρώμα που μπορώ πλέον...
_ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΤΑ ΡΟΛΑ ΟΤΑΝ ΑΝΕΒΑΙΝΟΥΝ;
της Δήμητρας Διδαγγέλου *
.
«Πηνάο» γράφει το ταμπελάκι πάνω μου, Καραγιώργη Σερβίας και Βουλής, ένα σούρουπο ακόμη, την ώρα που τα ρολά μπροστά στις βιτρίνες των καταστημάτων ρίχνουν τον ιστό τους το ένα μετά το άλλο και περιμένουν το ξημέρωμα να εξαφανιστούν και ν’ αρχίσω ν’ αναρωτιέμαι πάλι που πάνε όταν ανεβαίνουν, την ίδια στιγμή το ψιλόβροχο έχει αρχίσει να ψεκάζει την ατμόσφαιρα, ακουμπά...
_ΤΟ ΤΕΛΟΣ
της Αντιγόνης Θ. Σδρόλια *
.
Το τέλος ήταν η πρεμιέρα ή καλύτερα η πρεμιέρα ήταν το τέλος της σχέσης τους. Σχήμα εκατό τοις εκατό οξύμωρο όσο και αληθινό. Για ένα ολόκληρο εξάμηνο δυο φορές τη βδομάδα οι συναντήσεις και μετά τσιπουράδικο ή ταβέρνα, για να λυθούν οι γλώσσες και ν’ αφεθούν τα κορμιά, για να γίνει ευκολότερο το πλησίασμα του ενός προς τον άλλον, όσο τουλάχιστον χρειαζόταν μέχρι να...
_ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ...
του Pal *
.
…ήταν ένας άστεγος που έμενε στο δρόμο έξω από μία μικρή πόρτα που έβγαζε σε μία μεγάλη αυλή με πολλά σπίτια. Οι άνθρωποι της πόλης όπου έμενε τον προσπερνούσαν, και αδιαφορούσαν γι αυτόν.
Μια μέρα, εκεί που καθόταν στη άκρη του δρόμου, βγήκε απ’ την αυλή ένας άνθρωπος με τα δύο του παιδιά, ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι. Εκείνος δεν του έδωσε καμία σημασία, αλλά τα παιδιά του...
_"ΣΩΠΑ..."
του Χαράλαμπου Τσακίρη *
.
-“Ξέρεις μπαμπά…”, μου είπε ο γιος μου κάποια στιγμή που καθόμασταν στη κουζίνα καθώς έφτιαχνα ένα μεταμεσονύκτιο σνακ γιατί όλη μέρα δεν είχα φάει παρά μόνο 2 μανταρίνια…
-“Έλα, πες μου…” του είπα. Φάνηκε να κοντοστέκεται και έτσι τον ενθάρρυνα… “Τι σκέφτεσαι;”.
-“Να, τώρα τελευταία έχει γίνει...
_Η ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΟΥ
της Μαρούλλας Πανάγου *
.
Η παλιά γειτονιά μου εκεί στο χωριό, όπου κάθε γωνιά της κάθε πέτρα της, γεμάτη από παιδικές αναμνήσεις.
Τι συγκίνηση και τι νοσταλγία ένιωσα σαν ξαναπέρασα σήμερα πάλι τα δρομάκια της.
Με τα παλιά πετρόκτιστα σπίτια που τώρα τα πιο πολλά υποστήκανε την αλλαγή του μοντέρνου αν και το δικό μου σπίτι ακόμα το ίδιο λες και με περίμενε απαράλλακτο να ξανά ‘ρθω και...
_ΘΕΑΝΡΩΠΟΣ - ΜΟΝΟΛΟΓΙΑ
του Άρη Μανουρά *
.
“Και τώρα επιζητάς τη λύτρωση κακομοιριασμένε μου αδερφέ. Όμως τα κλαδιά έχουν πέσει· ριχτάρια μέσ’ στης μνήμης το ανάσεμα. Κι όταν στον πόνο της μέθης ανέμισες τις τροφαντές και πελάγιες ελπίδες σου, μπας και συρρικνώσεις για λίγο το χάος μέσ’ στης σελήνης τη χούφτα τα ματογυάλια σου σε πρόδωσαν και δεν υπάκουσαν. Φτερά τότε βγαλαν οι ανάσες και ξόμπλια οι...